Papa is een superheld

26-03-2019 Typisch gevalletje ‘Dat gebeurt alleen anderen, mij niet’. We schrijven tweede kerstdag 2013. Zoals ongeveer driekwart van Nederland bezoeken ook wij met de feestdagen ouders en schoonouders. Eerste kerstdag die van mij, vandaag zijn de ouders van mijn vriendin aan de beurt.

Gelukkig zijn de kinderen mee als bliksemafleider, want soms denk ik wel eens dat mijn schoonmoeder er altijd al is geweest, sinds het begin der tijden, en dat alle schoonmoedergrappen die al duizenden jaren onder mannen rondwaren, hun oorsprong vinden bij haar. Maar enfin, de kinderen maken de ervaring goed draaglijk en koken kan ze zeker.

Dus wij laten het ons smaken op die tweede kerstdag 2013. Het is al vroeg donker en de kinderen zijn nog jong, 1 en 3. Tegen zes uur rijden we daarom weer richting huis. Dat huis in kwestie staat er inmiddels een jaar, in een nieuwe straat waar nog weinig bebouwing is. Tegenover ons wonen wel buren in een wat oudere woning, verder is er nog weinig menselijke aanwezigheid te bespeuren. Als ik de auto uit stap en achterom loop, zie ik onmiddellijk wel degelijk menselijke activiteit. Nee he! De complete ruit van de achterdeuren ligt binnen aan diggelen.

Ik zie een grote baksteen liggen in de donkere woonkamer. Mijn mannenbrein schiet in de Neanderthalerstand. Woedend loop ik terug en zeg tegen mijn vriendin dat ze in de auto moet blijven en de politie moet bellen. Ik open de deur en sluip naar binnen, het kapotte glas nauwkeurig ontwijkend. Ik wil niet dat de inbreker (als hij er nog is) wordt gealarmeerd. Voorzichtig loop ik de trap op, de derde trede sla ik over want die kraakt. Boven op de overloop luister ik met mijn ogen gesloten. Probeer de adrenaline die door mijn aderen ruist te onderdrukken.

Hoor ik daar iets op de slaapkamer? Zachtjes steek ik mijn hoofd om de deur. En ja, daar staat hij. Onder het gordijn zie ik een paar schoenen uitsteken. Met een wilde duik spring ik bovenop de man en omwikkel hem in het afscheurende gordijn. Schwarzenegger is er niks bij! Intussen hoor ik buiten politieauto’s met piepende banden stoppen.

Ik weet de man in bedwang te houden tot de agenten boven zijn. Mijn kinderen kijken me ademloos aan en zeggen ‘pap is een superheld!’. Tjonge wat een verhaal. Een klassieker voor aan de keukentafel. Als het waar was natuurlijk. Want er is niks van waar, nou ja, behalve dat er inderdaad was ingebroken. Maar uiteraard heb ik niet zelf de inbreker overmeesterd en heb meteen de politie gebeld. Niet omdat ik niet durfde natuurlijk, maar vanwege de kinderen hè. Die moeten toch een vader hebben? Wel handig om je daarachter te kunnen verschuilen. Maar ik vertel u dit relaas uit educatief oogpunt, niet vanwege een heldendaad die nooit heeft plaatsgehad. Er is namelijk onlangs een normontwerp verschenen over inbraakwerend hang- en sluitwerk.

NEN 5089 verwijst Europese normen voor hang- en sluitwerkproducten enerzijds, en de normen voor complete gevelelementen anderzijds. Beide groepen normen beschrijven methoden om de inbraakwerendheid van producten te bepalen, en classificaties daarvan. Omdat deze methoden soms verschillend zijn, verschijnt NEN 5089. In het normontwerp staan enkele wijzigingen die rekening houden met de komst van nieuwe producten voor inbraakveiligheid op de Nederlandse markt. Bij deze nieuwe producten horen ook nieuwe normen, classificaties en bepalingsmethoden. Ook zijn de representatieve gevelelementen aangepast aan de maatvoeringen en specificaties, zoals die op dit moment door de testinstituten gehanteerd worden. Deze zijn beschreven in bijlage A.

Meer informatie
Voor informatie over deze norm(en) of over het normalisatieproces: Carolien Hoogland, secretaris normcommissie ‘Hang- en sluitwerk’, telefoon 015 2 690 309 of e-mail bi@nen.nl.

Eerder door u bekeken

Column over alledaagse zaken

Door Johan van Leipsig

Sinds 2016 schrijft Johan, voor elke editie van Consumentenzaken- en AgroFoodmail, een column over de alledaagse dingen met een relatie naar normen en normalisatie. Johan is de eigenaar van DéTé Communicatie en schrijft regelmatig over normalisatie voor de e-mailnieuwsbrieven van NEN.

Hij klimt ook in de pen voor de (geestelijke) gezondheidszorg, bouw, tuinbouw, sport en horeca. Werelden die mijlenver uit elkaar lijken te liggen. Inderdaad, ´lijken´, want zoals Johan zelf zegt: “Dété is het cement dat ze verbindt. Geen branche zo onbekend of ik spring er uit volle overtuiging en vol nieuwsgierigheid in!”

www.detecommunicatie.nl