Waar is het snoepzakje gebleven?

15-08-2019 “Neem je zwemkleding mee.” “Trek oude kleren aan.” “Je wordt met een volle buik thuisgebracht.” U weet precies waar deze teksten over gaan, of u nu een oudere ouder bent of een jonge.

Verjaardagsfeestjes van een kind zijn wat betreft de inhoud van de uitnodiging niet veranderd. Hoewel het concept “uitnodiging” bij ons vroeger nooit echt van de grond is gekomen.

Je werd gevraagd op het schoolplein en dan ging moeders wel even checken bij de moeder van de betreffende jarige koter of het klopte dat haar kind was uitgenodigd. In de loop der jaren is hier dus “de uitnodiging” bij gekomen. Maar er is nog meer veranderd.

Tegenwoordig lijkt alles wel veel groter te moeten. Bombastischer, duurder dan het feestje van dat vriendinnetje. Het lijkt alsof ouders elkaar de loef willen afsteken en daarbij hun kind als wapen gebruiken. Ik zie en hoor het steeds vaker. Zeker op de school van onze kinderen waar veel hoog opgeleide tweeverdieners hun kroost iedere dag heenbrengen. Een ballonvaart, met 20 man naar een circusvoorstelling, met z’n tienen naar de Efteling, het kan niet op.

Wij besloten het anders aan te pakken en gingen via Social Deal naar een trampolinepark. Voor een tientje per kind vette lol en daarna een frietje eten (ook vette lol). Al snel bleek dat een uur springen extreem vermoeiend is. Na tien minuten lag de helft van het grut al uitgeput in een hoek, terwijl de begeleidster haar nagels stond te lakken. Na een half uur kwam er een opleving en stuiterden de kinderen weer van muur naar muur, ballen gooiend en de gekste capriolen uithalend.

Met toenemende belangstelling zat ik me inmiddels af te vragen wat de rol van deze begeleidster dan wel mocht zijn., Ik vroeg het haar. “O niks. Ik zet de muziek aan en verder mogen ze het zelf uitzoeken.” En als er dan iets gebeurt? Hoe veilig is het hier eigenlijk? “Tja, ik ben geen dokter maar gewoon studente. Het is natuurlijk de verantwoordelijkheid van de ouders he.” Slik.

En natuurlijk maakte tijdens dit korte maar duidelijke onderhoud mijn dochter een verkeerde salto waardoor ze door haar enkel ging. De begeleidster schoot onmiddellijk in actie. Ze zette de radio zachter. Ik wiebelde zelf dan maar de trampolines op en af en nam haar onhandig mee terug naar de kant (hier is helaas geen beeldmateriaal van beschikbaar).

Gelukkig bleek de schade mee te vallen maar ik bleef me toch afvragen of het nou aan de trampoline lag (mijn dochter is een best geoefend turnster) of toch aan mijn kind. Na het springen aten we thuis de beloofde frietjes en brachten we de kinderen weer naar huis. Als uitsmijter hadden we natuurlijk voor iedereen een snoepzakje in de auto. Het snoepzakje! Vroeger het hoogtepunt van het feestje. Nu bleven er van de zeven zakjes vier in de auto achter. Hoe de tijden veranderen…

NTA op komst

Trampolineparken zijn er inmiddels overal in Nederland. Maar wetgeving over veiligheid en veiligheidsinstructies ontbreekt nog altijd. Hoewel op Europees niveau er vanuit CEN stappen zijn gemaakt, gaat de ontwikkeling van een Europees document traag. Daarom hebben Nederlandse belanghebbende partijen de voorkeur uitgesproken om in ieder geval op nationaal niveau en zo spoedig mogelijk afspraken vast te willen leggen. Vanuit NEN wordt daarom de ontwikkeling van een NTA op dit gebied voorgesteld.

Het voorstel betreft het ontwikkelen van een document waarin eisen zijn vastgelegd voor indoor trampolineparken en binnen een korte termijn gereed zijn. De ontwikkeling en publicatie van deze NTA vindt parallel plaats aan de ontwikkelingen binnen CEN/TC 136/WG 17 'Trampolineparks'. De voorgestelde titel luidt: ‘Indoor trampolineparks – Safety requirements’. Meer weten? Stuur een mail naar afc@nen.nl.

Eerder door u bekeken

Column over alledaagse zaken

Door Johan van Leipsig

Sinds 2016 schrijft Johan, voor elke editie van Consumentenzaken- en AgroFoodmail, een column over de alledaagse dingen met een relatie naar normen en normalisatie. Johan is de eigenaar van DéTé Communicatie en schrijft regelmatig over normalisatie voor de e-mailnieuwsbrieven van NEN.

Hij klimt ook in de pen voor de (geestelijke) gezondheidszorg, bouw, tuinbouw, sport en horeca. Werelden die mijlenver uit elkaar lijken te liggen. Inderdaad, ´lijken´, want zoals Johan zelf zegt: “Dété is het cement dat ze verbindt. Geen branche zo onbekend of ik spring er uit volle overtuiging en vol nieuwsgierigheid in!”

www.detecommunicatie.nl